«Πόσα μηνιάτικα χρειάζεται για να αγοράσεις σπίτι; Και να θέλει πενταψήφιο ποσό για να γίνει της προκοπής; Καλύτερα να μείνω στο ενοίκιο…»

Το παραπάνω δεν είναι τίποτα άλλο, από μία φράση που άκουσα, ενώ καθόμουν για έναν χριστουγεννιάτικο καφέ. Πολλοί συνηθίζουν να μιλούν λίγο πιο δυνατά, και εύκολα, χωρίς να το θες, γίνεσαι ωτακουστής. Ήταν ένας άντρας κοντά στα 30 και έπινε καφέ με ένα πολύ μεγαλύτερο, ηλικιακά, συγγενή του. Και δεν σταμάτησαν σε αυτό.

«Δουλεύουμε και οι δύο, σε δύο δουλειές και δεν μένει τίποτα, δεν μπορούμε να σχεδιάσουμε τίποτα. Στην εποχή σας με μια δουλειά ζούσατε μια οικογένεια.»

«Τι γίνεται με το οικόπεδο σας στην Σαλαμίνα; Μπήκε στο σχέδιο;»

«Όχι…»

«Φοβάμαι δεν θα μπει ποτέ… Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός που οι διπλανοί χτίζανε…»

Όλη αυτή η συνομιλία είναι ένα παράδειγμα του τεράστιου προβλήματος της προσιτής κατοικίας των νέων. Ένα πρόβλημα υπαρκτό με κοινωνικές διαστάσεις για την πιο παραγωγική γενιά της χώρας μας.

Συνδέεται άμεσα με τις πολιτικές γης που εφαρμόζονται ή δεν εφαρμόζονται, την υπερβολική καθυστέρηση, πολλών δεκαετιών, στην ολοκλήρωση του πολεοδομικού σχεδιασμού.

Είναι άλλη μία «κρυφή» στέρηση υποδομής, που δεν φαίνεται αλλά υπάρχει, που οδήγησε την εφαρμοσμένη πολεοδομία να έχει χαρακτηριστικά διεκπεραιωτικά, και όχι εκσυγχρονιστικά.

Γιατί «η Πολεοδομία είναι η μελέτη της δόμησης των πόλεων ώστε να ταιριάζουν στις ανάγκες διαβίωσης του ανθρώπου…» και αυτό έχει ξεχαστεί. Είναι άλλη μία πολιτική γης, που πρέπει να «ξυπνήσει»…