Όταν στην επιστήμη μελετάμε μια κατάσταση και προσπαθούμε να προβλέψουμε ή να προτείνουμε αλλαγές υπάρχουν διάφορα σενάρια που εξετάζουμε. Υπάρχει ένα σενάριο που δεν λείπει σχεδόν ποτέ. Το μηδενικό σενάριο. Το σενάριο των μη αλλαγών.

Αυτό το σενάριο φαίνεται να έχει επιλέξει η κυβέρνηση σε ένα σωρό ζητήματα που αφορούν στα ακίνητα, την χωροταξική και πολεοδομική πολιτική και γενικότερα στην πολιτική γης.

Είναι σχεδόν όλα τα ζητήματα που έχουν ανοίξει τα τελευταία 5 χρόνια. Η κατάργηση της εκτός σχεδίου δόμηση, η εξέταση των αντιρρήσεων των δασικών χαρτών, η οριοθέτηση των οικισμών, η κατηγοριοποίηση του οδικού δικτύου, οι ενστάσεις της κτηματογράφησης, η εφαρμογή του διαπιστευμένου τοπογράφου για το κτηματολόγιο, η τακτοποίηση των αυθαιρέτων με μεγάλες παραβάσεις (κατηγορία 5), το bonus στα ύψη των νέων οικοδομών, η μη εξέταση των αιτήσεων για προέγκριση οικοδομικών αδειών σε εκτός σχεδίου ακίνητα, το πρόγραμμα εξοικονομώ και η ενεργειακή αναβάθμιση του ιδιωτικού και δημόσιου κτιριακού αποθέματος, η καθυστέρηση στην ολοκλήρωση του χωροταξικού και πολεοδομικού σχεδιασμού, η εφαρμογή των εγκεκριμένων πολεοδομικών σχεδίων, ο δειγματοληπτικός έλεγχος των τακτοποιημένων αυθαιρέτων και άλλα πολλά, μικρά και μεγάλα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η επιβαλλόμενη κατάργηση της εκτός σχεδίου δόμησης. Επιβαλλόμενη εκ της ακινησίας, μιας και χωρίς η κυβέρνηση να την ανακοινώσει, την έχει πραγματοποιήσει. Δύο φορές ο αρμόδιος Υπουργός και αντίστοιχος Υφυπουργός διαμήνυσαν δημόσια ότι θα καταθέσουν σχετική νομοθετική διάταξη, ώστε να επιλυθεί το ζήτημα, αλλά και τις δύο φορές, ως εκ θαύματος, οι διατάξεις αυτές αποσύρθηκαν.

Μια περίοδος, όπου η στεγαστική ασφυξία είναι ακόμα πιο έντονη, οι τιμές των ακινήτων συνεχίζουν να ανεβαίνουν, οι τιμές των υλικών συνεχίζουν να ανεβαίνουν, οι τιμές των προϊόντων καθημερινής χρήσης συνεχίζουν να ανεβαίνουν, η κυβέρνηση έχει επιλέξει το σενάριο μηδέν. Το σενάριο των μη αλλαγών. Για να είμαι ακριβής, το μηδενικό σενάριο με περιτύλιγμα από επικοινωνιακούς χειρισμούς και την υποστήριξη συγκεκριμένων ισχυρών οικονομικών συμφερόντων. Και αυτή η επιλογή είναι μια επιλογή, πολιτική και ιδεολογική.

Τα προτεινόμενα μέτρα που προωθεί δεν λειτουργούν, δεν αρκούν και αργούν υπερβολικά. Δεν έχει επί της ουσίας επιλέξει μέτρα που θα βοηθήσουν στην ανάπτυξη της οικονομίας και στην ανακούφιση συγκεκριμένων ευάλωτων κοινωνικών στρωμάτων, των λεγόμενων νέων μη προνομιούχων. Είναι σαφές, ότι έχει επιλέξει να μην επιλύσει τα ζητήματα, να μην κάνει κάτι και να παραδώσει τα προβλήματα στους επόμενους…

Μέχρι τότε, η πολιτική γης σε τέλμα…