Ο σοφός λαός μας λέει «πριν πεινάσεις μαγειρεύεις», ενώ συχνά ακούγεται από διάφορους δημοσιολογούντες ότι η χώρα μας είναι ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Σίγουρα ούτε ή μία ούτε ή άλλη φράση δεν ταιριάζει για τον τρόπο που το ελληνικό κράτος αντιμετωπίζει αρκετά ζητήματα.

Ένα από αυτά, που θα μας απασχολήσει το επόμενο διάστημα, είναι η αντιπυρική προστασία και ο υποχρεωτικός καθαρισμός οικοπέδων και αγροτεμαχίων από ξερόχορτα. 

Ας θυμηθούμε τι είχε γίνει πέρυσι. Διαδικασίες fast track, ή πιο σωστά αρπακόλα, όπου κανείς δεν είχε προετοιμαστεί (βλέπε υπουργείο, δήμοι). Και όλα αυτά υπό τον φόβο νέων μεγάλων πυρκαγιών που θα οδηγήσουν σε νέες τραγωδίες. 

Άλλωστε είχε περάσει μόλις ένας χρόνος από τις μεγάλες πυρκαγιές στον Έβρο, την Αττική και την Εύβοια όπου κάηκαν 2 εκατομμύρια στρέμματα και έχασαν την ζωή τους 28 συνάνθρωποι μας.

Ο μόνος στόχος ήταν η συλλογική ευθύνη να μετατραπεί σε ατομική ευθύνη, ή καλύτερα η ατομική ευθύνη των αρμοδίων υπουργών να μετατραπεί σε ατομική ευθύνη των ιδιοκτητών. 

Αλλά για αυτό έχουμε κράτος, όπως θα αναρωτιόνταν ο απλός πολίτης;

Για να μοιράζει χαράτσια και ευθύνες στους απλούς πολίτες, όπου συνεχώς νιώθουν μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική ανασφάλεια;

Δεν μπορεί να απαιτεί ένα κράτος, χωρίς να κάνει το ελάχιστο από αυτό που οι περιστάσεις απαιτούν.

Σήμερα, δύο μήνες πριν την έναρξη της αντιπυρικής περιόδου, υπάρχει μια σιωπή, για αυτό που πέρυσι, έτσι ατσούμπαλα, θεωρήθηκε αναγκαίο και διαχειρίστηκαν με λάθος τρόπο.

Όλο αυτό είναι μια ακόμα εκδοχή «του πάμε και όπου βγει», αρκεί να μην μας καταλογιστούν ευθύνες. Με διαδικασίες «στο πόδι», εξυπηρετώντας πρόσκαιρους επικοινωνιακούς χειρισμούς.

Η χώρα μας χρειάζεται πολύ οξυγόνο, με και χωρίς αποσιωπητικά. Ας ελπίσουμε ότι ισχύει, το «ποτέ δεν είναι αργά».