Σύμφωνα με τον βασικό νόμο της μικροοικονομίας, το νόμο προσφοράς και ζήτησης, συνήθως οι

τιμές ανεβαίνουν όταν αυξάνεται η ζήτηση. Η αγορά ακινήτων όμως δεν είναι μια συνηθισμένη

περίπτωση και ειδικότερα τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα.

Η προσφορά ακινήτων παραμένει σχεδόν σταθερή, ενώ η ζήτηση έχει εκτοξευτεί για διάφορους

λόγους, όπως η αύξηση των ενοικίων και η χαμηλή τραπεζική διάθεση (με την διττή έννοια της)

δανείων, ακόμα και για αγορά πρώτης κατοικίας. Η καμπύλη της προσφοράς είναι σχεδόν κάθετη και

η παραμικρή αύξηση της ζήτησης οδηγεί αυτόματα και σε αύξηση των τιμών.

Για την αύξηση της προσφοράς ακινήτων, είναι σημαντικό να αντιμετωπιστεί το ζήτημα που

προκύπτει από την μη δήλωση στο Κτηματολόγιο ολόκληρων ακινήτων ή μέρος της ιδιοκτησίας τους.

Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, μετά από κάποια χρόνια, ότι δεν έχει δηλωθεί αποδίδεται στο

Ελληνικό Δημόσιο.

Πέραν της παράτασης της «κρατικοποίησης» των ακινήτων αυτών, η οποία παρατείνει την

δυνατότητα των ιδιοκτητών ή των κληρονόμων τους για δήλωση τους στο κτηματολόγιο,

παρατείνεται και το πρόβλημα.

Το Ελληνικό Δημόσιο έχει αποδείξει ότι δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί όπως θα έπρεπε την ακίνητη

περιουσία του. Από την άλλη οι ιδιοκτήτες αμελούν την διαδικασία με αποτέλεσμα αρκετά ακίνητα

να βρίσκονται εκτός αγοράς.

Για να «μπουν» αμεσότερα τα ακίνητα αυτά στην αγορά, θα μπορούσε να δοθεί η δυνατότητα

εξαγοράς τους, με προτεραιότητα στους πιθανούς συνιδιοκτήτες, στους κληρονόμους τους και στους

ιδιοκτήτες διπλανών ακινήτων. Τα χρήματα αποδίδονται στο Ελληνικό Δημόσιο, και τα ακίνητα αυτά «ξεμπλοκάρουν», ώστε κάποια από αυτά να διατεθούν για αγορά ή ενοικίαση.

Δυστυχώς, η Ελλάδα από μια χώρα ιδιοκατοίκησης, έχει καταλήξει σε μια χώρα όπου ένα από τα

βασικά κοινωνικά προβλήματα της είναι η εύρεση πρώτης κατοικίας.

Η στεγαστική ασφυξία είναι ένα πρόβλημα που οξύνεται συνεχώς και πρέπει να λυθεί.