Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι, οι περισσότερες εκτός σχεδίου περιοχές να είναι “νεκρές”, διότι δεν μπορούν, έστω περιορισμένα, να οικοδομηθούν και να αναπτυχθούν.

Υπάρχουν βέβαια και οι “τυχερές”, όπου διαπράττεται μια αδικία έναντι των υπολοίπων, όπου επικρατεί ένα θολό τοπίο και οι πολεοδομίες κάνουν τα “δικά τους” εκδίδοντας άδειας δόμησης σε εκτός σχεδίου περιοχές χωρίς την εξέταση ύπαρξης αναγνωρισμένης οδού. Η άνιση μεταχείριση κυριαρχεί. Ακόμα και διπλανές πολεοδομίες αντιμετωπίζουν διαφορετικά το ζήτημα.

Και αυτό διαρκεί σχεδόν μία δεκαετία, διότι η πολιτεία αρνείται να δώσει σχετικές οδηγίες, εκδίδοντας εγκυκλίους ή νομοθετώντας μέχρι την έναρξη του νέου πλαισίου. Δυστυχώς ακόμα και οι μεταβατικές διατάξεις που είχαν ανακοινωθεί από το αρμόδιο υπουργείο, πάγωσαν εν αναμονή της ολοκλήρωσης του έργου. Ενώ οι αιτήσεις που κατατέθηκαν με το νόμο Χατζηδάκη για την παράταση δυνατότητας δόμησης ακινήτων στις εκτός σχεδίου περιοχές, δεν έχουν εξεταστεί ακόμα.

Αναμφίβολα η πολεοδομική και χωροταξική μεταρρύθμιση που είναι σε εξέλιξη είναι το μεγαλύτερο έργο μετά το Κτηματολόγιο.

Όταν θα ολοκληρωθεί:

θα γνωρίζουμε τι θα είναι ΕΝΤΟΣ οικισμού με τον οριστικό καθορισμό των ορίων των οικισμών,

θα γνωρίζουμε που θα δομούνται οι ΕΚΤΟΣ σχεδίου περιοχές με τον καθορισμό και την κατηγοριοποίηση του οδικού δικτύου της χώρας,

και στο ΕΠΙ ΤΑ ΑΥΤΑ, θα γνωρίζουμε πως, πόσο και τι θα οικοδομείται σε όλη την χώρα με την ολοκλήρωση των Τοπικών Πολεοδομικών Σχεδίων.

Αλλά πότε θα ολοκληρωθεί; Κοντεύει να περάσει μια δεκαετία από τις καθοριστικές αποφάσεις του ΣτΕ. Ας ελπίσουμε, αν και υπάρχουν ενδείξεις ότι αυτό είναι και θα παραμείνει μόνο μια ευχή, ότι το μαρτύριο των ιδιοκτητών που έχουν ακίνητα σε εκτός σχεδίου περιοχές θα ολοκληρωθεί το 2026 με την ολοκλήρωση του Ταμείου Ανάκαμψης που χρηματοδοτεί το έργο.

Αλλιώς θα κλείσουμε ή θα ξεπεράσουμε μια δεκαετία από τις αποφάσεις του ΣτΕ από τις οποίες ξεκίνησαν όλα.